Obserwatorzy

7 marca 2017

poduszka

50x60cm
szydełko tunezyjskie nr6
Przód zszyty z 4 kwadratów. tył robiony jednolicie (w sensie, że nie kwadraty nie są zszywane ze sobą)

Tunezyjskie ściegi idealnie nadają się na poduszki. Po pierwsze nie widać lewej strony, po drugie nie widać wypełnienia bo ściegi tworzy gęstą tkaninę. po trzecie poduszka jest miękka i przyjemna. 

W rzeczywistości kolory są żywe, soczysta zieleń i ciepłe brązy. Na fotce trochę przygaszone wyszły.



2 marca 2017

zamkowe okno

W powietrzu czuć wiosnę. Wyjątkowo tego roku sprawia mi to ogromną przyjemność. Z nie cierpliwością czekam, aż zakwitną krokusy. Dziś już jednego wypatrzyłam. Moje myśli krążą wokół spraw ogrodowych, pierwsze nasionka już wysiane. Na polu robótkowym chwilowy zastój. 
Mam sporo rzeczy zaczętych, będę pokazywać jak uda się dokończyć. A dziś chciałabym Wam pokazać pomysł na ramkę.
Króliczki z ostatniego posta czekają na zwykłą drewnianą ramkę, ale nie mogłam pozwolić, by leżały przez ten czas w szufladzie. Wymyśliłam, że sklecę im sama jakąś ramkę. 
I tak pewnego dnia natchnęło mnie, że fajnie, by wyglądały na parapecie, w jakimś oknie. I tak powstało zamkowe okno.

Twór wykonany z papieru. Ponieważ produkcja trochę się skomplikowała, musiałam przymierzyć czy uda mi się w ogóle haft włożyć do środka, dlatego ciągle jest niewyprasowany.  Ramka nie jest skończona i nie będzie. Patrzyłam na nią kilka dni i przestała mi się podobać. 

Miała wyglądać jak okno w zamku, albo starej kamienicy, z boku miały piąć się kwiaty z foamiranu  A przypomina mi piec  chlebowy, taki z bajki o Jasiu i Malgosi, do którego wrzucili czarownicę:) ewentualnie starą bramę. 

Sam pomysł robienia takich ścianek jest fajny. Można w ten sposób zbudować zamek do zabawy. Wystarczy większe pudło obudować tekturowymi cegiełkami, zrobić wieżyczki itd. myślę, że byłaby to fajna zabawa z dzieckiem.

****
A teraz trochę ponarzekam. Odebrałam laptop z serwisu. Pan informatyk, co by mnie uszczęśliwić (trochę na siłę) wgrał mi nowy system, windowsa 7. O zgrozo. Nie mogę się do niego przyzwyczaić. Dziś próbując opublikować tego posta, odkryłam, że nie da się tak łatwo jak w viście przenosić plików. Nie można ich przesuwać. A to oznacza, że jak wkładam kartę z aparatu i chcę przebrać fotki to jest to droga przez mękę. Ściągnęłam program do katalogowania zdjęć, ale to średnio ułatwia sprawę. No cóż przyszło nowe, podobno lepsze, więc będę się męczyć w tym luksusie.
 
 

4 lutego 2017

Słodkie króliczki

Mniej więcej rok temu wyszperałam w czeluściach internetu wzór na króliczki w doniczkach. To była miłość od pierwszego wejrzenia, od razu zakupiłam kanwę w różowe groszki i.... minął rok.
Myśląc co, by tu wyhaftować przypomniałam sobie o króliczkach. Wyjęłam kanwę, powiększam wzór, by dobrać nici i nieszczęście, wzór jest niemal nieczytelny.Przekopując ponownie internet ciągle trafiałam na ten sam kiepskiej jakości obrazek. Na szczęście z pomocą przybyły dwie dobre blogowe wróżki:)

Babucha Neli  i Julita

Dziewczyny jeszcze raz bardzo Wam dziękuję!  A wszystkich serdecznie zapraszam do odwiedzenia blogów dziewczyn.

Jak już wspominałam do haftu wybrałam kanwę w różowe groszki, niestety są one tak subtelne, że niemal niewidoczne. Nici dobrałam z posiadanych zapasów. Haftowało się całkiem przyjemnie, oprócz konturów. Zastanawiam się czy autor tego wzoru, próbował je robić. Na papierze półkola i zawijasy rysuje się łatwo, ale igłą  już nie. We wzorze pełno malutkich łuków, co oznacza wbijanie igły co milimetr, kreski przechodzące przez środek kratek. Przyznaję, że momentami odpuściłam i kontury są wg mojego widzimisię, a nie projektanta:)

Koniec gadania czas na prezentację
 Tutaj jeszcze bezbarwna plama,
 a tu już dla porównania w połowie obrysowany. Robienie konturów jest jak malowanie, dzięki nim widać co autor miał na myśli.

Trochę szczegółów



 I na zakończenie jeszcze raz całość




Haft zostanie prawdopodobnie oprawiony w ramkę. Myślałam o poduszce, ale nie bardzo mam ją gdzie położyć. Z haftami mam ten problem, że nie bardzo wiem jak je potem wykorzystać. Bo ile można mieć obrazów/poduszek/innych dupereli zdobionych w ten sposób? A haftować trzeba, bo przecież wzory kuszą, ten wewnętrzny przymus zna chyba każda hafciarka:) 

No popatrzcie tylko na te słodkie króliczki, czy można obok nich przejść obojętnie i pozwolić, by wzór zalegał na dysku nie wiadomo ile :)


 

    

25 stycznia 2017

Foamiran, podejście pierwsze.

Nazwa, której nijak nie mogę zapamiętać.
Jakiś czas temu zobaczyłam fajnego kwiatka z tej pianki na blogu http://evejank.blogspot.com/2017/01/foamiran-warsztatykoszykmis-pandaetui-i.html
Nie miałam pojęcia co to takiego, więc poszperałam w necie. Zachwycona tym jakie cuda tworzą z tego Rosjanki też tak chciałam i tym sposobem nie wiele myśląc zamówiłam  pierwsze arkusze foamiranu. Kilka na ciepło i  na zimno. Z rosyjskiej tv dowiedziałam się, że jest foamiran irański i chiński, ten pierwszy jest rewelacyjny, a drugi do niczego. W sklepach nie widziałam takiego rozróżnienia, więc nie wiem skąd jest mój.

Moje pierwsze wrażenie są takie:
1. robienie kwiatków nie będzie moim hobby. Coś tam wyszło co pokażę za chwilę, ale nie sprawia mi to jakiejś specjalnej frajdy. I szczerze mówiąc formowanie płatków średnio mi wychodziło.
2.Foamiran na zimno bardziej mi się podoba, bo jest cieńszy i daje się kształtować w palcach, ładnie się naciąga i trudniej go rozerwać. Kwiatka można poprawiać na bieżąco.
3. ten na ciepło wymaga użycia żelazka, co jest dodatkową robotą i dodatkowym kablem plączącym się pod nogami. Płatek trzeba uformować od razu, bo jak ostygnie to już się nie da. Trzeba uważać, bo pianka łatwo się drze, zepsułam tak kilka płatków.
4. Skręcanie po zdjęciu z żelazka w moim przypadku nie dawało efektu naturalności, za to płatek wyglądał jak pomięty. nie podobało mi się to.
5. malowanie. Podobno można wszystkim. Próbowałam kredkami pastelowymi, beznadzieja. Kredka wysycha i kwiatek brudzi palce.
To chyba na tyle wrażeń. Pianki jeszcze trochę zostało, więc pewnie jakieś kwiatki jeszcze powstaną. Gotowy kwiatek z daleka wygląda jak z materiału. Nie wymaga to specjalnego talentu, odrysowanie kształtu, wycięcie i sklejenie do kupy to podstawowa umiejętność kilkulatka:) Jak we wszystkim potrzeba wprawy.

Koniec gadania, czas się pochwalić efektami





I co, jak na pierwszy raz chyba nie wyszło tak źle?

Zachęcam do spróbowania. Arkusz tej pianki kosztuje około 3zł, wystarcza na kilka drobnych kwiatuszków. Kwiatki można wykorzystać do wszystkiego, od kartek po broszki. Zastanawiam się czy by do haftu nie doczepić. Na tamborku króliczki, których ostatnio szukałam. Ale o tym następnym razem.

Jest jeszcze jedna zaleta kwiatków foamiranowych. robią się szybko, w porównaniu z jakimkolwiek haftem czy szydełkiem jest to efekt natychmiastowy. Wymyślam, rysuję i za chwilę mam, coś niesamowitego.

17 stycznia 2017

Kalendarz adwentowy

Zaczęłam jeszcze w listopadzie z nadzieją, że do świąt zdążę. Jest połowa stycznia, a kalendarz ciągle kalendarza nie przypomina. Najtrudniejsze już za mną. Obrazek powstał, w bólach i mękach, ale jest.
Kupiłam gotowy zestaw, była w nim mulina Madeira, o zgrozo nigdy więcej. Tak plączącej się nitki nie miałam w ręku od początku mojej hafciarskiej przygody, a trwa ona już grubo ponad dekadę. Myślałam, że DMC się plącze, ale to co przeszłam z madeirą to prawdziwy koszmar. Supełki powstawały niemal za każdym razem jak tylko przeciągnęłam nitkę. Po raz kolejny przekonałam się, że nie ma to jak stara sprawdzona Ariadna. Mówcie co chcecie, ale nikt i nic mnie nie przekona o wyższości powyższych marek nad ariadną.
Koniec narzekania. Czas pokazać co powstało.
Tak się zaczęło i już tu miałam ochotę wyrzucić te nici do kosza. Może to wina małej bobinki na którą były nawinięte i się plątały przez te załamania. Nie wiem.
 A tu się zaplątało zdjęcie świątecznej dekoracji. Kupiłam takie serduszkowe lampki, wiszą w towarzystwie szydełkowych bombek mojej roboty. Lampki tak bardzo mi się podobają, że do tej pory wiszą na ścianie. Serduszka są sznurkowe, coś jak słynne cotton balls.
 A tu już zimowa wioska. Prawda, że urzekający widok?

 Całość niemożliwie wygnieciona. ale na tamborku była od listopada więc nie ma się co dziwić.
Trzeba jeszcze wyhaftować cyferki, dlatego jeszcze go nie prasuję. Do oprawy są takie fajne wieszaki z serduszkami, a do powieszenia woreczków obręcze, które trzeba przyszyć. No i woreczki muszę jakieś zmajstrować. Na razie mam tak dość tego haftu, że nie chce mi się już przy nim robić nic. Do adwentu jest jeszcze sporo czasu tym razem powinnam zdążyć z wykończeniem.


A tak poza tym to mam dość robótek wszelakich. Przestało mnie to kręcić. Przeglądam wzory hafciarskie, patrzę na stos rurek do wyplatania, kosz z włóczkami i mam ochotę to wszystko wynieść na strych. No może jeszcze szydełko do mnie przemawia.
Do blogowania też tracę serce, ale to wina blogera bo chociaż do obserwacji dodaję masę nowych blogów to i tak się nie wyświetlają na liście i potem nie mogę ich odnaleźć. Miałby być optymistyczny post o końcu haftu, a wyszło jakoś ponuro. Może to wina wczorajszego depresyjnego poniedziałku:)




27 grudnia 2016

Świąteczne pierniczenie

Będzie głównie o pierniczkach. Dużo zdjęć.

Powstały dwa piernikowe domki. Jeden zupełnie nie planowany powstał ze skrawków piernika staropolskiego
 Lukrowy bałwanek wygląda  z jednej strony
 a z drugiej na ośnieżonym szczycie czai się Mikołaj.

 Drugi domek zaprojektowany od podstaw, myślałam nad nim długie noce i efekt bardzo mi się podobał. Docelowym właścicielom również, co cieszy najbardziej.
Domek ma witrażowy dach i okienka, dzięki czemu po włożeniu do środka ledowej świeczki wygląda jakby elfy paliły w nim ognisko.
 Przed domem mini podwórko z choinką, łosiem i płotkiem

Lepienie domków jest bardzo przyjemne:) Najfajniejsza jest radość dzieci kiedy je odbierają.
Zdjęcia nie oddają uroku, ale nic nie poradzę, że fotograf ze mnie marny.

Powstały też pierniczki do powieszenia na choince. Z witrażykami i bez.


Pierwszy raz robiłam pralinki. Jedne z  nadzieniem truflowo piernikowym, drugie pijaną wiśnia i truflą. Truflowe nadzienie to nic innego jak mieszanka okruchów piernikowych, kwaśnego dżemu porzeczkowego, alkoholu, bakalii i czekolady. Domowe czekoladki mają tą zaletę, że można je napchnąć dokładnie tym czym się lubi.
 I malutkie trufelki też musiały powstać.

To by było na tyle słodkości. Teraz będzie choinkowo. Suszone plasterki owoców posłużyły do ozdobienia łańcucha. Od kilku lat na mojej choince wisi łańcuch ze sznurka, myślę że plasterki pasują do niego idealnie

 Jeden z moich ulubionych grzybków uległ uszkodzeniu, szkoda było wyrzucić. Wybitą dziurę obciągnęłam klejem na gorąco i obsypałam brokatem, a do środka powędrowała szydełkowa czapeczka. Teraz grzyb wygląda jakby mieszkał w nim krasnal.




14 grudnia 2016

Pierniczkowy zestaw księżniczkowy.

Oto co wymyśliłam w tym roku. Tradycyjnie już przed świętami testuję receptury na pierniczki i tradycyjnie nie mogę trafić na idealną.  W tym roku zależało mi, by ciasto nie rosło zbyt mocno i nie traciło odciśniętych w nim wzorów. Do tego musi być smaczne, w końcu nadchodzi taki dzień, że nawet najbardziej dekoracyjne ciasteczka zostają zjedzone:)
Wzorki zostały tylko na niektórych ciasteczkach, na innych z  różnych powodów efekt mnie nie zadowalał, wiec musiałam znaleźć inny sposób na księżniczkę idealną. I znalazłam! Kształty wykonałam z lukru, takiego zwykłego z białka i cukru. Zastygł w ciasteczkowych foremkach, a potem pięknie dał się z nich wyjąć, a tam gdzie pękło bez problemu można skleić.
Oto pierwsza porcja
 Kareta.
 Zamek
 Aniołko-księżcznika.  Na skrzydłach widać, że ciasto ładnie zachowuje kształt. Ale już pierniczek z księżniczką był grubszy i trochę się rozlał. Lukrowa nakładka sprawdziła się idealnie.
 Ciasteczka mają wielkość ok 10-12cm więc całkiem spore.
Będą prezentem dla pewnej małej księżniczki.
To dopiero początek pierniczenia, zdradzę tylko, że plany mam ambitne:)

Lukier królewski (chyba tak się fachowo to nazywa) po zastygnięciu jest twardy jak skała, takie cukrowe nakładki uratują nie jedno średnio udane ciasteczko i wybawią z kłopotu każdego kto nie ma talentu plastycznego, a marzy o własnych dekoracyjnych pierniczkach.

***
A na koniec pochwalę się jeszcze jak pięknie udało mi się ususzyć cytrusy.  Docelowo chyba zawisną na choince, a może będą w stroiku, jeszcze nie zdecydowałam. Najładniej i najszybciej schła limonka, do tego pięknie pachnie kokosem. Za to pomarańcze nie pachną w ogóle, ani świeże, ani suszone, odrobinę zapachu ma skórka świeżo starta, ale też szybko się ulatnia.  Kupowałam  w kilku sklepach i nie pachną żadne, przynajmniej nie tak jakbym chciała. Nawet olejek pomarańczowy, który kupiłam pachnie tylko kilka minut, a mi się w tym roku marzy zapach pomarańczy unoszący  się wszędzie.

Tyle zostało z  moich planów na adwentowy wieniec. Może za rok wystarczy czasu na zrobienie czegoś sensownego.


26 listopada 2016

Czapka i kocyk

Czapeczka dla dwulatki.




I kocyk dla niemowlaka. 80x80cm




***
Na tamborku kalendarz adwentowy. Już wiem, że w tym roku z nim nie zdążę. Za to pierwsze pierniczki już zjedzone:)